Приводим обращение председателя Совета Армянской национально-культурной автономии Санкт-Петербурга Карена Мкртчяна от 15 мая 2026 г. на русском и армянском.
Дорогие соотечественники, братья и сестры!
Уже совсем скоро в Армении пройдут судьбоносные выборы, которые во многом определят будущее нашего народа, наше место в этом беспокойном мире.
Я с тревогой призываю всех вас участвовать и сделать свой выбор путем свободного, осознанного волеизъявления. Ошибаться можно, уклоняться нельзя. Ошибки исправляются, а равнодушие убивает.
Сам я никогда не принадлежал и не принадлежу ни к одной из существующих политических сил, блоков, альянсов. Но я всем сердцем с теми, кто против правящей сегодня в Армении политической силы, которую и силой то назвать очень сложно. Почему? Потому что правящий сегодня кружок дилетантов трагически не способен консолидировать общество и народ, патологически склонен к разжиганию национальной розни, лжи и манипуляциям. Агрессивная полуграмотность переросла в фальшивое и опасное мессианство. Обнулен Армянский вопрос, смысл борьбы многих поколений армян. В итоге, проповедуется ложное понимание мира, за который не нужно бороться и страдать. Такого мира нет и быть не может. Есть временный комфорт, который рано или поздно будет разрушен, справа или слева, сзади или спереди, и, почему нет, – свыше.
Хочу подчеркнуть, что с юности я был за нормализацию отношений с соседями с чувством собственного достоинства и с уважением к достоинству ближнего. Всю свою сознательную жизнь я был убежден, что ни одна земля не стоит вечного кровопролития и ненависти между соседями. Говоря о борьбе, я прежде всего имею в виду цивилизованную и осмысленную борьбу. Между прочим, хочу сказать, что эти мои взгляды я обсуждал со многими национальными лидерами прошлых лет, в том числе и с теми, кто сегодня в бакинской тюрьме. Мои взгляды не принимались, но я никогда не был объявлен врагом, оклеветан и назван агентом и предателем, в отличие от того, что происходит сегодня. Наша борьба за Армянский вопрос должна была быть мирной, но упрямой. Таковой она и была. И были результаты, а главный итог этой борьбы был не за горами. Теперь ничего нет.
Разрушаются вековые союзы в угоду ничтожным по стратегической глубине ситуационным альянсам. Все это долгий путь к национальной катастрофе. Кто хочет быть со всеми, тот, собственно говоря, один и беззащитен. Никто такому партнеру не поверит. А значит, будут только использовать.
С каким-то фанатизмом деформируется национальная идентичность. Очень приблизительно понимая суть религиозной жизни, нынешние власти Армении сотрясают основы Армянской Апостольской церкви, священнослужители объявляются врагами народа, благодетели – ворами, все бывшие – предателями, все нынешние – агентами зла и так без конца и края. Взамен звучат популистские обещания, что земля в Армении станет хлебом, вода – вином, дождь – манной небесной, а Армения будет центром Вселенной. Болтовня стала настоящим и единственным делом. Всё это суета перед грядущим ужасом.
В обществе нормой стали прослушки, аресты, клевета, доносительство, члены одной семьи разделены и противопоставлены друг другу. Без преувеличения, это дорога к гражданскому противостоянию.
Но всё же вернусь к выборам. Преодолейте собственную апатию и все технические трудности. Прилетайте в Армению и голосуйте, хотя бы для того, чтобы сказать: Господи, я сделал всё что мог. И да хранит Бог наш народ, и да убережет Бог от междоусобной брани.
Հարգելի հայրենակիցներ, քույրեր և եղբայրներ․
Արդեն շատ շուտով Հայաստանում տեղի կունենան վճռորոշ ընտրություններ, որոնցով կպայմանավորվեն մեր ժողովրդի ապագան և մեր տեղը այսօրվա անհանգիստ աշխարհում։
Ես տագնապով կոչ եմ անում Ձեզ՝ բոլորիդ մասնակցել և կատարել Ձեր ընտրությունը ազատ, անկաշկանդ, գիտակցված կամարտահայտությամբ։ Սխալվել կարելի է, մի կողմ քաշվել՝ ոչ։ Սխալները կարելի է ուղղել, իսկ անտարբերությունը կլինի ճակատագրական։
Ես երբեք չեմ պատկանել ներկայում գոյություն ունեցող քաղաքական ուժերից և դաշինքներից ոչ մեկին։ Միևնույն ժամանակ ամբողջ սրտով նրանց հետ եմ, ովքեր դեմ են Հայաստանում իշխող այսօրվա քաղքական ուժին, որին նույնիսկ դժվար է ուժ համարել։ Ինչու՞։ Որովհետև իշխող կիսագրագետների խմբակը, դժբախտաբար, ունակ չէ համախմբել ժողովրդին և հասարակությանը, փոխարենը՝ անդառնալիորեն հակված է ազգը պառակտելուն, ստին և մանիպուլիացիաներին։ Ագրեսիվ կիսագրագիտությունը դարձել է կեղծ ու վտանգավոր մեսիականություն։ Զրոյականացվել է հայության բազում սերունդների պայքարի իմաստը՝ Հայկական հարցը։ Փոխարենը քարոզվում է խաղաղության խեղաթյուրված ընկալում, որի համար ոչ պայքարել է պետք, ոչ՝ տառապել։ Այդպիսի խաղաղություն չի կարող գոյություն ունենա և չկա։ Կա միայն ժամանակավոր, խաբուսիկ և վտանգավոր կոմֆորտի վիճակ, որն ուշ թե՝ շուտ կփլուզվի կամ աջից, կամ՝ ձախից, կամ առջևից, կամ՝ ետևից և ինչու չէ՝ վերևից․․․
Ուզում եմ րնդգծել, մշտապես կողմ եմ եղել մեր հարևան երկրների հետ հարաբերությունների կարգավորմանը, սակայն, ոչ ի հաշիվ սեփական և դիմացինի արժանապատվության։ Իմ ամբողջ գիտակցական կյանքում համոզված եմ եղել, որ որևէ արդարացում չունեն մշտական արյունահեղությունն ու փոխադարձ ատելությունը։ Ես կողմ եմ միայն քաղաքակիրթ և իմաստավորված պայքարին։ Ի դեպ, իմ այս հայացքները ես քննարկել եմ նախորդ տարիների բազմաթիվ ազգային առաջնորդների հետ, այդ թվում նրանց՝ ովքեր առայսօր, ցավոք, գտնվում են Բաքվի բանտերում։ Նրանք իմ կարծիքը չէին կիսում, բայց ի տարբերություն այսօրվա իրողությունների, երբեք ինձ թշնամի չեն համարել, չեն զրպարտել, գործակալ և դավճան չեն անվանել։
Հայկական հարցի համար մեր պայքարը պետք է լիներ խաղաղ և համառ։ Ըստ էության այդպես էլ եղել է, և եղել են արդյունքներ։ Իսկ պայքարի գլխավոր նպատակն ու արդյունքը, բնավ, յոթ սարից այն կողմ չէր․․․
Հանուն ռազմավարական խորության առումով արժեզուրկ, իմաստազուրկ և կոնյուկտուրային ձգտումների խարխլվում են դարավոր բարեկամությունն ու դաշինքը։ Սա տանում է դեպի ազգի կործանում։ Ով ուզում է լինել բոլորի հետ, նա անպայմանորեն մնում է միայնակ և անպաշտպան։ Ոչ ոք այդպիսի գործընկերոջը չի հավատա, չի վստահի, այլ միայն կօգտագործի։
Աներևակայելի մոլուցքով խեղվում է ազգային ինքնությունը։ Այսօրվա իշխանությունները կրոնական կյանքի էության մասին իրենց հեռավոր պատկերացումներով ցնցում են Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հիմքերը, հոգևոր սպասավորներին հայտարարում ժողովրդի թշնամի, բարերարներին՝ գող, բոլոր նախկիններին՝ դավաճան, ներկաներին՝ գործակալ և այդպես շարունակ։ Միաժամանակ հնչում են հանրությանը հաճո խոստումներ, որ Հայաստանում հողը կդառնա հաց, ջուրը՝ գինի, անձրևը՝ երկնային մանանա, իսկ Հայաստանը կդառնա տիեզերքի կենտրոնը։ Դատարկախոսությունը դարձել է հիմնական և միակ գործը։ ԵՎ այս բոլորը առկա սարսափելի մարտահրավերների պարագայում։
Հասարակության մեջ գաղտնալսումները, ձերբակալությունները, զրպարտություններն ու սուտ մատնությունները, պառակտված րնտանիքները դարձել են սովորական երևույթներ։ Առանց չափազանցության, սա ուղիղ ճանապարհ է դեպի / Աստված մի արասցե/քաղաքացիական հակամարտություն։
Վերադառնալով ընտրություններին․ hարգելի հայրենակիցներ, քույրեր և եղբայրներ հաղթահարեք հուսահատությունը և բոլոր դժվարությունները, արեք ամեն ինչ մասնակցելու առաջիկա բախտորոշ ընտրություններին, թեկուզև նրա համար, որպեսզի իրավունք ունենանք ասելու․ – Տեր, արեցի ինչ կարող էի․․․
Աստված պահապան մեր ժողովրդին․․․